Na obrzeżach tej kotliny znajduje się kilka interesujących miejscowości. Około 1,5 km na północ od Babik leży mały, ładny zaścianek Miszkieniki Wielkie, z drewnianymi chałupami, spichlerzami, stodołami krytymi słomą. Do zabudowań przylega z północy rozległy teren dawnego falworku Miszkieniki, z łąką obrzeżona rzędem topoli i świerków. Lipowa aleja prowadzi do zachowanego dworu z ganeczkiem i licznymi przybudówkami. W odległości 1 km na zachód od Babik leży miejscowość o oryginalnej nazwie Samogród. Niegdyś była to zapewne większa wieś, o czym świadczą grupy starych drzew liściastych rosnące przy wąskiej polnej dróżce. Obecnie jest tu tylko plebania i piękna drewniana cerkiew z połowy XIX wieku, przeniesiona z Wierzchlesia i ustawiona na miejscu dawnej świątyni. Pomalowana na żółto cerkiew stoi na niewielkim wzniesieniu, otoczona starymi lipami, rosnącymi tak gęsto, że budowli nie widać z odległości 200 m szosy. Za cerkiewnym murem wśród drzew spoczywa otoczony drewnianym płotkiem tajemniczy piaskowcowy kamień nagrobny z trudnym do odczytania napisem: "Tu leżą grzesznicy Kazimierz y Zuzanna Kanierow-Wiszczyńscy, rok zejścia 1733". U dołu widnieje charakterystyczny motyw trupiej czaszki ze skrzyżowanymi piszczelami. Według miejscowego batiuszki jest płyta poświęcona fundatorom cerkwi. Przytacza on legendę o tym, jak pewien człowiek zabłądziwszy w lesie przysiągł, że jeśli go ktoś wybawi z opresji, to ufunduje w tym miejscu świątynię. Znalazł go wieśniak ze Słójki i pokazał drogę. Nieznajomy dotrzymał słowa, ufundował w puszczy świątynię i kazał się pochować obok niej.
Niedaleko od cerkwi w Samogrodzie, nieco na południe, stoi wiatrak w Szczęsnowiczach, ostatni już z wiatraków sokólskich na tym terenie.